ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ ΣΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟ WEBSITE ΤΗΣ GRT! 

Αγαπητοί επισκέπτες,

Καθώς ο κόσμος μας περιτριγυρίζεται από προβλήματα καθημερινά αλλά και αιώνια, από πόνο, θλίψη και άλλους δυσάρεστους παράγοντες, ο άνθρωπος θα πρέπει να αναζητήσει άλλα κομμάτια της πραγματικότητας που τον περικλύει, ώστε να ξεφύγει από τον δρόμο του καθημερινού Γολγοθά και να ξαποστάσει, αφήνοντας δίπλα το Σταυρό του και να ζήσει στιγμές και καταστάσεις που θα του καθαρίσουν το μυαλό αλλά και τον ψυχισμό μέσα από τον κόσμο του Ανεξήγητου και της Μεταφυσικής. Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε κι εμείς ώστε να σας βοηθήσουμε να ξεφύγετε από τα προβλήματα σας και να κάνετε ένα διάλειμμα, ένα διάλειμμα που το χρειαζόμαστε όλοι!

ΚΑΠΟΙΕΣ ΒΑΣΙΚΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Ορίζοντας την ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ

Η μεταφυσική είναι ένας κλάδος της φιλοσοφίας που αποτελείται από την οντολογία και την κοσμολογία. Με την "ασθενή" έννοια, ο όρος μεταφυσική χρησιμοποιείται για να αναφερθεί στις διάφορες New Age, μη-εμπειρικές ιδέες όπως ότι η ενέργεια ( τσι, πράνα) εναρμονίζεται, ισορροπείται, ευθυγραμμίζεται, ξεμπλοκάρεται κλπ. Αν και η μεταφυσική με την "ασθενή" έννοια είναι η πιο συχνή στο Λεξικό του Σκεπτικιστή, εδώ ασχολούμαστε με την "ισχυρή" έννοια του όρου.

Ο όρος "μεταφυσική" συχνά χρησιμοποιείται για ν' αναφερθεί σε ιδέες και θεωρίες ως προς το τι είδους υπάρξεις είναι πραγματικές, τη φύση αυτών των υπάρξεων και των εννοιών και της γλώσσας που χρησιμοποιούμε για να σκεφτούμε, να μιλήσουμε ή να γράψουμε γι' αυτές τις υπάρξεις. Για παράδειγμα μια θεωρία του νου θα είναι μια μεταφυσική θεωρία που ασχολείται με νοητικά φαινόμενα και έννοιες όπως η αντίληψη, η ιδέα, η συνείδηση, η μνήμη, η πρόθεση, το κίνητρο, η λογική κλπ.

Παρόλ' αυτά, τυπικά ο όρος "μεταφυσική" χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει πιο ευρείες θεωρίες της πραγματικότητας, και για πιο ευρεία θέματα που αφορούν στη φύση της πραγματικότητας.

Γιατί υπάρχει το κάτι και όχι το τίποτα; Υπάρχει ελεύθερη βούληση ή όλες οι πράξεις καθορίζονται από αίτια; Δημιουργήθηκε το Σύμπαν ή υπήρχε πάντα; Υπάρχουν πνευματικές οντότητες; Υπάρχει ζωή μετά θάνατον; Ποιά είναι η φύση του Σύμπαντος, της ουσίας, της αιτιότητας κλπ;Όλες αυτές είναι μεταφυσικές ερωτήσεις.

Οι περισσότεροι φιλόσοφοι θα συμφωνούσαν πως οι μεταφυσικοί ισχυρισμοί δεν είναι επιστημονικοί ισχυρισμοί και πως αντιφατικοί μεταφυσικοί ισχυρισμοί δεν μπορούν να ελεγχθούν εμπειρικά ώστε να εξακριβωθεί ποιός είναι ψευδής. Για παράδειγμα ο υλισμός και ο δυϊσμός είναι αντιφατικοί αλλά και οι δύο θεωρίες είναι συνεπείς με την εμπειρία και δεν υπάρχει κάποιο εμπειρικό γεγονός που να μπορεί να διαψεύσει κάποιον απ' τους δύο.

Συχνά λέγεται πως η σύγχρονη φιλοσοφία άρχισε με τον Καρτέσιο, όταν αυτή άρχισε να εστιάζει σε επιστημολογικές ερωτήσεις, δηλαδή ερωτήσεις σχετικά με την προέλευση, τη φύση και τα όρια της γνώσης. Οι μεταφυσικές εικασίες σχετικά με τα είδη της πραγματικότητας, που κάποτε επικρατούσαν στη δυτική φιλοσοφία, άρχισαν σταδιακά να δίνουν τη θέση τους σε προσεκτικές αναλύσεις για το τι μπορεί να λεχθεί λογικά για την πραγματικότητα, δεδομένων αυτών που ξέρουμε για το πως βιώνουμε την πραγματικότητα και το πως παράγουμε ιδέες για την πραγματικότητα.

Οι φιλόσοφοι προτάσσουν διάφορους λόγους υπέρ κάποιας μεταφυσικής θεωρίας. Κάποιος πιστεύει πως η θεωρία κάποιου είνια πιο συνεπής από μια άλλη θεωρία, ή ότι οι πεποιθήσεις κάποιου έχουν περισσότερη επεξηγηματική δύναμη ή απαιτούν λιγότερες υποθέσεις. Μερικοί αντιλέγουν πως οι μεταφυσικές τους πεποιθήσεις "κολλάνε" καλύτερα με ότι είναι γνωστό από άλλους κλάδους όπως η επιστήμη, η ιστορία ή η ψυχολογία. Κάποιοι επικρίνουν αντίπαλες θεωρίες ως είναι πολύ "τραβηγμένες": πιθανές αλλά αστήρικτες.

Μερικοί υπερασπίζουν τις μεταφυσικές τους ιδέες με το να επικαλούνται τις συνέπειες των ιδεών τους: πχ δίνουν ελπίδα για μια μεταθανάτια ζωή ή δίνουν νόημα στην ύπαρξη. Άλλοι ισχυρίζονται πως τέτοιες σκοπιμότητες είναι άσχετες με την αλήθεια των ισχυρισμών και υποδεικνύουν πως οι ιδέες αυτές στηρίζονται περισσότερο σε επθυμίες παρά σε καλές λογικές αιτίες.

Μιας και οι συνεκτικές μεταφυσικές ιδέες δεν μπορούν να διαψευσθούν, μερικές φορές υποστηρίζεται πως οι φιλόσοφοι εμμένουν στις μεταφυσικές τους θεωρίες περισσότερο λόγω προσωπικής ιδιοσυγκρασίας και ταμπεραμέντου παρά δεδομένων και αποδείξεων.

Ορισμένοι θεωρούν ότι η μεταφυσική αντανακλά το "υψηλότερο" στην ανθρώπινη φύση, την ώθηση να καταλάβουμε τη φύση και το Σύμπαν μέσα στα οποία βρίσκουμε τον εαυτό μας, καθώς προχωρούμε προς το αναπόφευκτο τέλος μας. Άλλοι θεωρούν τη μεταφυσική , ειδικά τις μεταφυσικές εικασίες σχετικά με μη-εμπειρικές και υπερβατικές πραγματικότητες, λίγο πολύ...αρλούμπες. Ίσως ο Καντ να είχε δίκιο όταν είπε πως αν και δεν μπορούμε ποτέ να ελπίζουμε ν' απαντήσουμε τις μεταφυσικές μας ερωτήσεις, δεν μπορούμε να μην τις ρωτάμε έτσι κι' αλλιώς.

Ορίζοντας την επιστήμη της ΠΑΡΑΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ

Παραψυχολογία ονομάζεται ο τομέας ερευνών που μελετά, τα «παραψυχολογικά» φαινομένα, εκείνα δηλαδή που αφορούν αντίληψη πέραν των φυσικών αισθητηρίων ικανοτήτων και δεν μπορούν να εξηγηθούν βάσει των φυσικών νόμων ή της τρέχουσας επιστημονικής γνώσης. Πρόκειται για φαινόμενα γνωστικού τύπου όπως η τηλεπάθεια, η ενόραση κ.ά., κατά τα οποία πιστεύεται ότι ένας άνθρωπος έλαβε γνώση γεγονότων, της σκέψης άλλων ανθρώπων ή μελλοντικών συμβάντων χωρίς να χρησιμοποιήσει τις φυσικές αισθητήριες ικανότητές του (παλαιότερα τέτοια φαινόμενα αποκαλούνταν συλλήβδην εξωαισθητήρια αντίληψη), ή φυσικού τύπου όπως η τηλεκίνηση και η πυροκίνηση (παλαιότερα τέτοια φαινόμενα αποκαλούνταν συλλογικά ψυχοκίνηση). Οι παραψυχολόγοι αποκαλούν συνήθως το σύνολο των εν λόγω φαινομένων με τον ουδέτερο όρο Ψ (Psi)[1], ο οποίος δεν βασίζεται σε υποθέσεις για τη μέθοδο λειτουργίας τους. Από τον όρο Ψ προέρχεται και η λέξη ψιονική (κατά το «ηλεκτρονική») που επίσης αναφέρεται στην παραψυχολογία.

Έχει αποτελέσει πεδίο εκτενούς ανάλυσης και παραγωγής εκτεταμένης βιβλιογραφίας, ειδικά κατά τον δέκατο ένατο και εικοστό αιώνα, η πίστη όμως για την πραγματική ύπαρξη τους ήταν ευρύτατα διαδεδομένη από πανάρχαιους χρόνους, όταν τα φαινόμενα αυτά αποδίδονταν σε υπερφυσικούς παράγοντες (φαντάσματα, μάγους, δαίμονες, μυθικά όντα). Η παραψυχολογία περιλαμβάνει μία ποικιλία μεθοδολογιών, όπως εργαστηριακές έρευνες και πειράματα Γκάντσφελντ (Ganzfeld), που διεξάγονται σε Πανεπιστήμια ή κυρίως ιδιωτικά επιχορηγούμενα εργαστήρια ανά τον κόσμο[2], τα αποτελέσματα των οποίων δημοσιεύονται σε ειδικευμένα περιοδικά όπως τα Journal of Parapsychology και European Journal of Parapsychology, ενώ σχετικές μελέτες έχουν παρουσιαστεί επίσης στις εκδόσεις Psychological Bulletin, Foundations of Physics, και British Journal of Psychology. Υπάρχουν μετα-αναλύσεις παραψυχολογικών ερευνών και αρκετές από αυτές τις στατιστικές αναλύσεις έχουν παρουσιαστεί στην ευρύτερη ακαδημαϊκή κοινότητα, μέσα από τις σελίδες καθιερωμένων επιστημονικών περιοδικών[3] [4][5] προκαλώντας συζητήσεις και αντίλογο. Η παραψυχολογία θεωρείται από πολλούς ψευδοεπιστήμη[6][7]καθώς πιστεύεται ότι αποτυγχάνει στη δοκιμασία της επιστημονικής μεθόδου, και σε αρκετές περιπτώσεις αμφισβητείται και η ύπαρξη των φαινομένων που μελετά. Επιστήμονες έχουν εκφράσει δυσπιστία τόσο απέναντι στη μεθοδολογία που ακολουθείται όσο και στα αποτελέσματα παραψυχολογικών ερευνών. Η ύπαρξη παραψυχολογικών φαινομένων συνεχίζει να αποτελεί πεδίο διαφωνιών, ενώ η πλειοψηφία των επιστημόνων δεν αποδέχεται πως υπάρχει καλά θεμελιωμένη απόδειξη περί της ύπαρξής τους.

Η αρχή της ιστορίας της παραψυχολογίας ταυτίζεται με την ίδρυση της Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών (Society for Psychical Research) στο Λονδίνο, το 1882. Έξι χρόνια αργότερα ακολούθησε η ίδρυση ανάλογης ομάδας στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής από τον ψυχολόγο Γουίλιαμ Τζέιμς (William James), ενώ τα επόμενα χρόνια, περισσότερες ερευνητικές προσπάθειες προς την ίδια κατεύθυνση σημειώθηκαν στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, ειδικότερα στην Ολλανδία, στη Γαλλία, στην Ιταλία, στη Ρωσία, καθώς και στην Ιαπωνία. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκάλεσε η έρευνα που διεξήχθη στο παραψυχολογικό εργαστήριο του Πανεπιστημίου Ντιουκ (Duke University) στο Ντέραμ τής Βόρειας Καρολίνας.

WP

Η Επιστήμη της ΚΡΥΠΤΟΖΩΟΛΟΓΙΑΣ

Η Κρυπτοζωολογία (από τις λέξεις «κρυπτός», δηλαδή κρυμμένος, και «ζωολογία») είναι η μελέτη και η αναζήτηση ζωικών οργανισμών που εκπίπτουν των επίσημων ζωολογικών καταλόγων. Περιλαμβάνει δύο κύρια πεδία μελέτης:

• Την αναζήτηση ζωντανών δειγμάτων που έχουν κατηγοριοποιηθεί μέσω απολιθωμάτων, αλλά θεωρείται πως έχουν εκλείψει.
• Την αναζήτηση ζώων που δεν εμφανίζονται στους καταλόγους, εξαιτίας της έλλειψης αποδείξεων, αλλά των οποίων η ύπαρξη αναφέρεται σε μύθους, θρύλους και παραδοσιακές αφηγήσεις.

Οι επιστήμονες που ασχολούνται με το πεδίο αυτό καλούνται «κρυπτοζωολόγοι», ενώ τα ζώα τα οποία τους απασχολούν καλούνται «κρυπτίδια» (cryptids), ένας όρος ο οποίος εισήχθη από τον Τζον Γουόλ το 1983.

Η Γνώση της ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ, η Γνώση των πραγματικών Γεγονότων

Η Μυθολογία είναι διακριτός επιστημονικός κλάδος που ασχολείται με τη μελέτη των μύθων, δηλαδή των ιστοριών που ένας ιδιαίτερος πολιτισμός θεωρεί αληθινές και χαρακτηρίζουν ένα ιδιαίτερο θρησκευτικό ή πίστη.

Ο χώρος της μυθολογίας

Οι μύθοι είναι γενικά ιστορίες βασισμένες στην παράδοση και τον θρύλο προορισμένες αρχικά να ερμηνεύσουν το πώς ξεκίνησε η δημιουργία σε κοσμικό και τοπικό επίπεδο με μύθους της δημιουργίας ή ιδρυτικούς μύθους. Για παράδειγμα υπάρχουν μύθοι δημιουργίας σε όλες τις μυθολογίες του πλανήτη που ασχολούνται με κοσμολογικά προβλήματα (η δημιουργία του σύμπαντος, των άστρων κ.λπ.) Υπάρχουν, επίσης, ιδρυτικοί μύθοι, που ερμηνεύουν αιτιολογικά την έναρξη λειτουργίας μιας πόλης. Η Αθήνα, η Ρώμη, το Bυζάντιον (η Κωνσταντινούπολη) και πάμπολλες άλλες, είναι πόλεις που διαθέτουν τον ιδρυτικό τους μύθο. Οι μύθοι ερμηνεύουν, επίσης, φυσικά φαινόμενα, ανεξήγητα πολιτισμικά κενά και ό,τι άλλο δεν μπορεί να ερμηνευθεί ορθολογικά. Ωστόσο, δε δημιουργήθηκαν όλοι οι μύθοι για ερμηνευτικούς σκοπούς. Στους περισσότερους εμπλέκεται μια υπερφυσική δύναμη ή θεότητα, αλλά αυτό δεν αποκλείει από την την επικράτεια της μυθολογίας θρύλους και απλές αφηγήσεις που πέρασαν μέσω της προφορικής παράδοσης απο γενεά σε γενεά. Οι Αδελφοί Γκριμ, για παράδειγμα έδειξαν με πειστικό τρόπο ότι υπάρχει μυθολογικό περιεχόμενο ακόμα και στα ταπεινότερα παραμύθια.

Το παραμύθι αφεαυτού δεν είναι μύθος με την αυστηρή του έννοια, αλλά διαθέτει μυθολογικό περιεχόμενο. Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα με μυθολογικό περιεχόμενο που δεν ανήκουν στην επικράτεια της μυθολογίας, αν και συχνά συγχεόνται με τον μύθο:

• Φιλοσοφική αλληγορία
• Ηθική, παραβολή ή ανέκδοτο
• Πολιτισμική προπαγάνδα
• Ηρωικό έπος
• Ρεαλιστική ή σατιρική φανταστική λογοτεχνία
• Αφηγηματικό δράμα

Ποια είναι η γενεσιουργός αιτία του μύθου; Ο Ρόμπερτ Γκρέιβς, (Robert Graves), αναφερόμενος στον ελληνικό μύθο έδωσε έναν ορισμό αρκετά περιεκτικό: "Ο αληθινός μύθος μπορεί να οριστεί ως αποτέλεσμα της τελετουργικής μίμησης που τελείτο σε δημόσιους εορτασμούς, και σε πολλές περιπτώσεις καταγράφτηκε με εικονιστικό τρόπο". Το πιθανότερο είναι ότι ο Γκρέιβς επηρεάστηκε -όπως και τόσοι άλλοι- από τον Τζέιμς Φρέιζερ και το έργο του ο Χρυσός Κλώνος, έτσι ώστε να θεωρεί πως ο μύθος γεννιέται από πολλές πολιτισμικές ανάγκες. Για να απαντήσουμε σε ένα τέτοιο ερώτημα χρειάζεται καταρχήν να αναρωτηθούμε ποιες είναι οι ανάγκες που ικανοποιούν οι μύθοι. Οι μύθοι "ενεργοποιούν" τις πολιτισμικές δομές ή την ταυτότητα μιας φυλής, μιας πόλης, ενός έθνους, συνδέοντάς την με συμπαντικές αλήθειες. Τέτοιου είδους μύθοι αιτιολογούν για παράδειγμα την κατοχή μιας περιοχής από κάποιον λαό.

Οι μυθολογικές μορφές τις περισσότερες φορές συνδέονται με κάποιες θρησκείες, όπως και οι μυθολογίες. Ορισμένοι χρησιμοποιούν τις λέξεις μύθος και μυθολογία, προκειμένου να χαρακτηρίσουν τις ιστορίες κάποιας θρησκείας ως ψευδείς ή τουλάχιστον αμφίβολες. Ο όρος χρησιμοποιείται συχνα με αυτόν τον τρόπο για να περιγράψει θρησκείες που ιδρύθηκαν από αρχαίες κοινωνίες και περιέχουν στοιχεία από τη Ρωμαϊκή, την Ελληνική ή τη Σκανδιναβική μυθολογία. Ωστόσο, είναι σημαντικό να διατηρούμε κατά νου ότι ενώ κάποιοι βλέπουν το Σκανδιναβικό και το Κελτικό πάνθεο ως απλά παραμύθια, υπάρχουν σήμερα κοινότητες στην Ευρώπη που το βλέπουν ως ραχοκοκκαλιά της θρησκείας τους, αν και οι σύγχρονες εκδοχές αυτών των πίστεων λίγο μοιάζουν με τις αρχαίες θρησκείες, (Βλ. Νεοπαγανισμός). Από την άλλη, υπάρχουν πολλοί που δε θεωρούν ως ιστορικά αληθείς τους μύθους που περιβάλλουν την προέλευση και την ανάπτυξη θρησκειών όπως ο Χριστιανισμός, ο Ιουδαϊσμός ή ο Ισλαμισμός. Σε κάθε περίπτωση αντί να εμπλέκεται κανείς με την ιστορικότητα ή μη τέτοιων ιδρυτικών ουσιαστικά μύθων είναι προτιμότερο να στρέφεται προς τον δυναμισμό τους και τις ανάγκες που ικανοποιούν για την ανθρώπινη ψυχή.

Ορισμένοι άνθρωποι, ιδιαίτερα όσοι ακολουθούν αποκαλυπτικές θρησκείες που δικαιολογούν την ύπαρξή τους με όρους αυθεντικότητας των γραφών, πιθανώς προσβάλλονται όταν χαρακτηρίζεται κάποια όψη της πίστης τους ως έκφραση του μύθου. Μια όψη της θεμελιοκρατίας στην αυστηρή της έννοια απαιτεί να εκλαμβάνεται ως αληθές λεπτομερειακά ό,τι καταγράφεται στις ιερές γραφές. Όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα συμφωνούν ότι κάθε θρησκεία έχει ένα σώμα μύθων που εκφράζουν βαθύτερες αλήθειες, αόρατες στο εξωτερικό τους επίπεδο.

Για αυτό η λέξη μυθολογία σήμερα χρησιμοποιείται για εκείνες τις ιστορίες που πιθανώς είναι ή δεν είναι ιστορικά αληθείς, αλλά αποκαλύπτουν θεμελιώδεις αλήθειες και ενοράσεις για την ανθρώπινη φύση, συχνά μέσω των αρχετύπων που διαθέτουν στη δομή τους. Επίσης, οι εν λόγω ιστορίες εκφράζουν τις απόψεις και τις πίστεις της χώρας, της χρονικής περιόδου, του πολιτισμού και/ή της θρησκείας που τους γέννησε. Μπορεί να μιλά κανείς για Ιουδαϊκή, Χριστιανική, ή Ισλαμική μυθολογία, περιγράφοντας το μυθολογικό τους δυναμικό, χωρίς να ασχολείται με την ιστορική εγκυρότητα ή μη των μύθων. Άλλωστε, πολλοί σύγχρονοι φιλελεύθεροι ραββίνοι και ιερείς του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού, όπως και οι Νεοπαγανιστές δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δεχθούν ότι τα ιερά τους κείμενα είναι δυνατόν να περιέχουν μυθολογικά στοιχεία. Βλέπουν ότι στα ιερά τους κείμενα περιέχονται θρησκευτικές αλήθειες, θεϊκά εμπνευσμένες, που αποδίδονται στη φυσική γλώσσα της ανθρώπότητας, τον μύθο. Φυσικά κάποιοι άλλοι διαφωνούν επ' αυτού.

Σύγχρονη μυθολογία

Σειρές ή ταινίες επιστημονικής φαντασίας και βιβλία φανταστικής λογοτεχνίας παράγουν τους δικούς τους μύθους. Ο Ταρζάν, ο Πόλεμος των Άστρων, η σειρά Σταρ Τρεκ ή ακόμα η ταινία Μάτριξ, διαθέτουν ισχυρό μυθολογικό υπόβαθρο και αρχετυπικές όψεις που μπορούν κάλιστα να εξελιχθούν σε αφήγηση με ισχυρό φιλοσοφικό υπόβαθρο ή να παράγουν το δικό τους φιλοσοφικό σύστημα. Αυτού του είδους τα θέματα δεν ανήκουν στην επικράτεια της μυθολογίας, αλλά παρέχουν το κατάλληλο συγκινησιακό και φιλοσοφικό υπόστρωμα για τις ψυχολογικές ανάγκες κάποιων ανθρώπων. Εξαιρετικό παράδειγμα αυτής της άποψης αποτελεί τόσο ο Άρχοντας των Δακτυλιδιών του Τζων Ρ. Ρ. Τόλκιν (J. R. R. Tolkien) ή η Γαιοθάλασσα της Ούρσουλα Λε Γκεν.

Ωστόσο, η φανταστική λογοτεχνία δεν μπορεί να φτάσει στο μέγιστο βάθος της ανθρώπινης ψυχολογίας, όπως ο μύθος, εκτός και αν το θέμα γίνει απόλυτα πιστευτό. Για παράδειγμα, υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι η μυθολογία Κθούλου στηρίζεται σε πραγματικές ιστορίες και κυρίως στην ύπαρξη ενός φανταστικού βιβλίου, του Νεκρονομικόν. Γύρω από τον κεντρικό πυρήνα αυτού του βιβλίου ο αμερικανός συγγραφέας Χάουαρντ Φ. Λάβκραφτ δημιουργησε τη δική του τεχνητή μυθολογία, που άγγιξε ένα μεγάλο πλήθος σε όλον τον κόσμο.

Η μυθολογία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο παραμένει ζωντανή στον σύγχρονο κόσμο μέσω των αστικών μύθων, της επιστημονικής φαντασίας της φανταστικής λογοτεχνίας και πολλών άλλων τρόπων. Το 1950 ο Ρολάν Μπαρτ, (Roland Barthes) δημοσίευσε μια σειρά δοκιμίων που εξέταζαν τους σύγχρονους μύθους και τη διαδικασία παραγωγής τους στο βιβλίο του Μυθολογίες.

WP

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ: Η "ΟΔΟΣ" των Ελλήνων

Η λέξη φιλοσοφία ετυμολογικά είναι σύνθετη και προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό φιλείν (που σημαίνει αγάπη) και τη λέξη σοφία. Η φιλοσοφία ασχολείται με ερωτήματα ή απορίες που μπορούμε να αποκαλέσουμε οριακά, θεμελιώδη, ή έσχατα. Η αναζήτηση απαντήσεων σε ερωτήματα που πιθανά ξεπερνούν τις ανθρώπινες γνωστικές δυνατότητες, ακόμα κι αν αυτά παραμείνουν τελικά αναπάντητα, βοηθά στη διερεύνηση των ορίων της ανθρώπινης σκέψης. Δεν θα ήταν λάθος να πούμε ότι φιλοσοφία είναι σκέψη πάνω στην ίδια τη σκέψη και τις δυνατότητες της[1].

Οι εκάστοτε φιλόσοφοι, σύμφωνα με το εννοιολογικό περιεχόμενο που προσάπτουν στη φιλοσοφία, δημιουργούν και το ανάλογο φιλοσοφικό ρεύμα.

Γενικώς θα μπορούσε να διατυπώσει κανείς ότι φιλοσοφική σκέψη είναι η διανοητική διερεύνηση βαθέων ερωτημάτων για την σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο και την θέση του σ’ αυτόν. Η φιλοσοφία βέβαια δεν αρκείται στην ανάλυση της πραγματικότητας του εμπειρικού κόσμου, αλλά διατυπώνει προτάσεις για την αλλαγή του. Ένας φιλόσοφος δεν αρκείται στο να διατυπώσει πώς έχουν τα πράγματα, αλλά προχωρά και σε συγκεκριμένες προτάσεις για το πώς θα μπορούσαν να είναι.

ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ: Οι κρυφές πτυχές του...

Ο αποκρυφισμός είναι η υποτιθέμενη γνώση θεωριών, πρακτικών και τελετουργιών που βασίζεται σε, υποτιθέμενο, κόσμο των πνευμάτων και άγνωστες και υπεραισθητές δυνάμεις. Μέσα σε αυτές τις πρακτικές συγκαταλέγονται ο Υπνωτισμός, η Μαγγανεία, η Μαγεία και η Αλχημεία.

Σύμφωνα με τον Nicholas Goodrick-Clarke[1] ο όρος αποκρυφισμός (για την ακρίβεια ο λατινικός αντίστοιχος όρος οccult ή occultus, που σημαίνει το κρυμμένο, το μυστικό) χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει γενικά τη δυτική ή ευρωπαϊκή παράδοση του εσωτερισμού, με στοιχεία που προσομοιάζουν επιστημονική ή φιλοσοφική θεώρηση και αναζήτηση γνώσης και επίσης σαφή θρησκευτικού τύπου στοιχεία. Περιλαμβάνει στοιχεία του γνωστικισμού, της ερμητικής φιλολογίας περί μαγείας και αλχημείας, του νεοπλατωνισμού και της Καββάλας.

Πολλές θρησκείες χρησιμοποιούν τον όρο αναφορικά με οποιαδήποτε θρησκευτική ή πνευματιστική αναζήτηση έξω από τα όρια που καθορίζει η θρησκεία.

Στον μεσαίωνα, η ποινή για όποιον εξασκούσε τέτοιου είδους τελετουργίες ή πρακτικές ήταν ο θάνατος σε δημόσια θέα, συνήθως πάνω στην πυρά ή αργός θάνατος σύμφωνα με την απόφαση της Ιεράς Εξέτασης.

Λίγα "αποκρυφιστικά" κείμενα (δεν πρέπει να συγχέονται με τα απόκρυφα κέιμενα) επιβιώνουν στις μέρες μας, τα λεγόμενα "γριμόρια", χειρόγραφα μάγων-ιερέων-αλχημιστών, τα οποία φυλάσσονται σε μουσεία τις Ευρώπης.

Ο αποκρυφισμός θεωρείται καθαρή μυθοπλασία, αν και οι αποκρυφιστές δηλώνουν πως απλά με τις υποτιθέμενες αρχαίες τους γνώσεις συμπληρώνουν τα κενά των τωρινών γνώσεων πάνω στις επιστήμες.

WikiPedia

Ἀριστοφάνη Δ. Ζαμπακίδη
Καθηγητού Ἀνωτέρας Ἐκκλ. Σχολῆς Κρήτης

Δέν γνωρίζουμε ποιά θά εἶναι ἡ προέκταση καί ἐξέλιξη τοῦ ἀποκρυφισμοῦ στό μέλλον. Μέ τά σημερινά δεδομένα, ὀφείλουμε νά ἐρευνήσουμε τήν κοινωνική, πολιτική καί πνευματική διάσταση τοῦ φαινομένου, γιά νά ἔχουμε ὁλοκληρωμένη εἰκόνα τῶν συνεπειῶν καί τῶν ἀποτελεσμάτων τῶν θεωριῶν καί πρακτικῶν του, ἰδιαίτερα ὅταν αὐτές γίνονται ἀποδεκτές ἀπό ἔφηβους καί νέους.

Βέβαια, δέν μποροῦμε νά ἰσχυρισθοῦμε ὅτι θά ἐξαντλήσουμε ἀπό κοινωνικό-θεολογικῆς πλευρᾶς τό τεράστιο θέμα τοῦ ἀποκρυφισμοῦ καί τῶν πρακτικῶν του. Ἁπλά ἀνοίγουμε τόν ἀπροσπέλαστο μέχρι στιγμῆς δρόμο, γιά νά ἀκολουθήσουν ἐξειδικευμένες ἔρευνες. Ἡ κοινωνική διάσταση τοῦ φαινομένου, ἐν προκειμένω, μελετᾶται στά πλαίσια τῆς θεολογικῆς προσέγγισης καί θεώρησης τοῦ ἀποκρυφισμοῦ, διότι στήν κοινωνία τῶν ἀνθρώπων ἀπευθύνεται ἡ Ἐκκλησία, μέ σκοπό νά δείξει σ’ αὐτούς τή μοναδική ὁδό τῆς... ἕνωσής τους μέ τόν Θεό καί νά τούς καταστήσει «κοινωνούς θείας φύσεως».

1. Ἡ κοινωνική, πολιτική καί πνευματική διάσταση τοῦ ἀποκρυφισμοῦ

Καθώς ἐρευνοῦμε τό ἀκανθῶδες θέμα τοῦ ἀποκρυφισμοῦ, ἐρχόμαστε ἀντιμέτωποι μέ τά φαινόμενα πού προκαλεῖ, τίς συνέπειες καί τίς ἐπιπτώσεις του στήν πνευματική, κοινωνική, πολιτιστική καί πολιτική ζωή τῶν ἀνθρώπων. Συχνά καταγράφονται διαμαρτυρίες1 πολιτῶν, οἱ ὁποῖες κάνουν λόγο γιά ἀλλοίωση στά ἤθη, ἀποπροσανατολισμό τῶν ἐφήβων, γιά μεθοδεύσεις καί τεχνικές πού ὁδηγοῦν σέ ἀδιέξοδα. Ἡ προσβολή τῆς εὐαίσθητης ἐφηβικῆς ἡλικίας ἐκ μέρους τοῦ ἀποκρυφισμοῦ δέν ἀφήνει ἀδιάφορη τήν ἐπιστήμη τῆς Θεολογίας.

Οἱ ἔρευνες πού ἔγιναν μεταξύ ἐφήβων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν προσχωρήσει στόν ἀποκρυφισμό, καταλήγουν σέ δυσμενῆ γιά τήν κοινωνία μᾶς ἀποτελέσματα. Συχνά διαπιστώνεται ἀποξένωση τῶν ἐφήβων ἀπό τούς ἁγνούς παραδοσιακούς τρόπους ψυχαγωγίας2, μεθόδευση καί προετοιμασία γιά εἴσοδό τους σέ χώρους μυστικούς καί χωρίς ἐξακριβωμένο προσανατολισμό. Οἱ ἀποκρυφιστικές ὀργανώσεις, σύμφωνα μέ συγκεκριμένες μαρτυρίες3, στήν ἀρχή ἐπιδιώκουν νά ἐπιβάλλουν στούς ἔφηβους τό συναίσθημα τῆς φοβίας. Στήν ἑπόμενη φάση ἀσκοῦν πιεστική προπαγάνδα, ἐνσπείρουν ἔντεχνα τήν ἀμφιβολία, μέ σκοπό νά ἐπιτύχουν τήν ἀλλοτρίωση τῆς ἠθικῆς τους συνείδησης. Πολλοί ἀδυνατοῦν νά ἀντιδράσουν, ἐπειδή μεθοδικά τους χορηγοῦνται ναρκωτικές ἤ ἄλλες χημικές οὐσίες, ἀμφίβολης προέλευσης καί κατασκευῆς. Ἐπιδιώκουν μέ τόν τρόπο αὐτό νά ἐξασθενήσουν τή βούλησή τους καί νά ἐπιβάλλουν τίς ἀποκρυφιστικές θεωρίες καί πρακτικές.

Ἔχει γνωστοποιηθεῖ ὅτι θύματα ἀποκρυφιστικῶν ὁμάδων4, τά ὁποία κατόρθωσαν νά ἀπεμπλακοῦν ἀπ’ αὐτές μέ παρέμβαση ἄλλων προσώπων, προέβησαν σέ δημόσιες καταγγελίες. Σέ καταγγελία τούς ἀναφέρουν ὅτι "...ἑκατοντάδες καταστροφικές παραθρησκευτικές ὀργανώσεις δροῦν ἐδῶ καί δεκαετίες ἀνενόχλητες στή χώρα μας. Στρατολογοῦν νέους, καταστρέφουν οἰκογένειες, ὀργανώνουν στρατούς, ἀπειλοῦν ζωές, βρίζουν τήν Ἑλλάδα, τίς ἠθικές ἀξίες, τήν Ἐκκλησία. Ἐφαρμόζουν παρανοϊκές μεθόδους, φοροδιαφεύγουν, λειτουργοῦν χωρίς ἄδεια καί φακελώνουν δημοσιογράφους"5.

Τά παραθρησκευτικά κινήματα, γιά νά ἐπιτύχουν τή διείσδυσή τους στόν καλλιτεχνικό καί πολιτιστικό χῶρο, ὑπόσχονται ταχεία ἄνοδο καί ἐξέλιξη στούς ἀποδέκτες τῶν μηνυμάτων τους. Ἀντίθετα, ἀπειλοῦν ὅσους δέν ὑποτάσσονται στά κελεύσματά τους καί ἐκείνους πού προσπαθοῦν νά φέρουν στό φῶς τῆς δημοσιότητας, ὅσα ὑποκρύπτονται καί συμβαίνουν στό χῶρο τῶν ἀποκρυφιστικῶν ὀργανώσεων.

Συνέχεια εδώ: Ι.Μ.Παντοκράτορος

ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ

Η λέξη προφήτης έχει δύο βασικές σημασίες:

• Αυτός που λέει κάτι εμπνευσμένο από τον Θεό.
• Αυτός που προβλέπει το μέλλον.

Η πρώτη από τις έννοιες αυτές είναι η παλαιότερη και η ευρύτερη, αλλά σήμερα η λέξη χρησιμοποιείται κυρίως με τη δεύτερη έννοια.

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

Στη Βίβλο, η εβραϊκή λέξη ναβί΄ (nabi΄) είναι η κύρια λέξη που αποδίδεται «προφήτης» και δηλώνει εκείνον που διακηρύττει ή αναγγέλει, τον διαγγελέα. Προέρχεται από το ρήμα ναβού (nabu) που σημαίνει «αναγγέλω, διαλαλώ διακηρύττοντας ή αναγγέλοντας». Οι προφήτες έζησαν στους χρόνους της Παλαιάς Διαθήκης και θεωρείται ότι μετέφεραν το θέλημα του Θεού στους ανθρώπους και προετοίμαζαν τον λαό για τον ερχομό του Μεσσία. Μεγάλοι Προφήτες θεωρούνται ο Ησαΐας, ο Ιερεμίας, ο Δανιήλ και ο Ηλίας. Υπήρχαν ακόμα και δώδεκα μικροί προφήτες, βιβλία των οποίων συμπεριλαμβάνονται στην Παλαιά Διαθήκη : Ωσηέ, Αμώς, Μιχαίας, Ηωήλ, Οβδιού, Ιωνάς, Ναούμ, Αββακούμ, Σοφωνίας, Αγγαίος, Ζαχαρίας και Μαλαχίας. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν προσωπικότητες και είχαν ενεργή συμμετοχή σε ζητήματα της πολιτείας.

ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

Στην Καινή Διαθήκη ο Ιησούς Χριστός αποκαλείται «Προφήτης». (Λουκάς 7:14-16· Ιωάννης 4:16-19· Πράξεις 3:19-26) Στη χριστιανική εκκλησία του 1ου αιώνα υπήρχαν δύο είδη προφητών:

• Οι προφήτες με το ελεύθερο προφητικό χάρισμα και
• Η τάξη των προφητών, που ήταν μια χειροτονημένη ομάδα, με ειδικές εκκλησιαστικές λειτουργίες.

Ορισμένα θρησκεύματα πιστεύουν ότι η ικανότητα προφητείας εξακολουθεί να υφίσταται στη σύγχρονη εποχή. Στην Ορθόδοξη εκκλησία σύγχρονοι προφήτες υπήρξαν ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός[1] και ο Όσιος Νείλος[2]. Μεταξύ των μελών των Πεντηκοστιανών εκκλησιών θεωρείται ότι υφίσταται ως ένα από τα ενεργά χαρίσματα του αγίου Πνεύματος.

Παραπομπές

1)Η Ζωή και το Έργο του Ιερομάρτυρος, Εθνομάρτυρος και Ισαποστόλου Κοσμά του Αιτωλού, στον ιστότοπο του Ορθόδοξου ιεραποστολικού συνδέσμου Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

2)Ο όσιος Νείλος και οι Προφητείες του, στον ιστότοπο του Ιερού Ναού Ζωοδόχου Πηγής Βαρειάς Μυτιλήνης.

Οντολογία*

Η Οντολογία είναι ο κλάδος της μεταφυσικής που ασχολείται με την Ύπαρξη, συμπεριλαμβανομένων και θεωριών για την φύση και τα διάφορα είδη Ύπαρξης. Οι μονιστικές θεωρίες οντολογίας υποστηρίζουν οτι υπάρχει ενός είδους Ύπαρξη, όπως παραδείγματος χάρην η θεωρία του Σπινόζα που υποστηρίζει οτι ο Θεός ή η Φύση είναι η μόνη ουσία που υπάρχει.Οι πληθωριστικές θεωρίες λένε οτι δεν υπάρχει μοναδικότητα της Ύπαρξης αλλά υπάρχουν διάφορα είδη της.Ο Δυισμός είναι ένα είδος πληθωριστικής Οντολογικής θεωρίας που υποστηρίζει οτι υπάρχουν δύο καταστάσεις Ύπαρξης: ο νούς και το σώμα. (σ.τ.μτφ.: Άλλες θεωρίες διατείνονται οτι υπάρχουν και άλλα είδη όπως το αστρικό σώμα, το πνεύμα, το πνευματικό σώμα κλπ.)

Κοσμολογία*

Η Κοσμολογία είναι ο κλάδος της μεταφυσικής που ασχολείται με την φύση του κόσμου, δηλαδή του σύμπαντος. Η Κοσμολογία είναι επίσης και ο κλάδος της αστρονομίας που καταπιάνεται με επιστημονικές θεωρίες για την προέλευση, την δομή, την λειτουργία και τις συσχετίσεις του χωρόχρονου του σύμπαντος. Η Κοσμολογία είναι η επιστήμη που εξετάζει το πώς και γιατί γεννήθηκε το σύμπαν, τι υπήρχε πριν από αυτό και την εξέλιξη του μέχρι την κατάληξη του και αν θα υπάρχει τέτοια. Για να φτάσει όμως να γίνει μια καθαρά πειραματική και παρατηρησιακή επιστήμη πέρασε από πολλά στάδια. Ο αρχαίος άνθρωπος δημιούργησε την Κοσμολογική Μυθολογία υφαίνοντας μύθους πίσω από κάθε φαινόμενο της ζωής του, στην προσπάθεια του να απαντήσει στα παραπάνω ερωτήματα. Με την εξέλιξη της φιλοσοφίας η μυθολογική Κοσμολογία άρχισε να εξασθενεί σταδιακά. Οι φιλόσοφοι χώριζαν τον μύθο από τον λόγο σχηματίζοντας τις πρώτες επιστήμες, οι οποίες βοήθησαν στην ανάπτυξη της Φιλοσοφικής Κοσμολογίας. Αυτή η Κοσμολογία μεταλαμπαδεύτηκε στην Ευρώπη και εξελίχθηκε στην σημερινή μορφή της. (Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια)

Παλαιοντολογία

Η Παλαιοντολογία είναι Επιστήμη η οποία μελετά την ιστορία της εμφάνισης και της ανάπτυξης της ζωής στη Γη, των αρχαίων φυτών και ζώων και γενικά ζωντανών οργανισμών. Η Παλαιοντολογία βασίζεται στη μελέτη των απολιθωμάτων, αποδεικνύοντας την ύπαρξη ζωντανών οργανισμών διατηρημένων, ολικά ή (συνηθέστερα) μερικά μέσα σε πετρώματα. Περιλαμβάνει τη μελέτη των οργανικών απολιθωμάτων, των ιχνών, των μητρών, των απορριπτομένων τμημάτων, των απολιθωμένων περιττωμάτων και των χημικών καταλοίπων.

Συνοπτικά

Η σύγχρονη Παλαιοντολογία τοποθετεί τη ζωή των παλαιότερων εποχών στα εννοιολογικά της πλαίσια, μελετώντας τον τρόπο με τον οποίο οι μακρόχρονες (μακροσκοπικές) φυσικές αλλαγές της παγκόσμιας γεωγραφίας ("Παλαιογεωγραφία") και το κλίμα ("παλαιοκλίμα") επέδρασαν στην εξέλιξη της ζωής, πώς ανταποκρίθηκαν τα οικοσυστήματα σε αυτές τις αλλαγές, αλλάζοντας με τη σειρά τους το πλανητικό περιβάλλον, και πώς αυτές οι αμοιβαίες αντιδράσεις επηρέασαν τα σημερινά σχήματα της βιοποικιλότητας. Κατά συνέπεια, η Παλαιοντολογία έχει κοινά χαρακτηριστικά με τη Γεωλογία, τη μελέτη και τη δομή των πετρωμάτων καθώς και με τη Βοτανική, τη Βιολογία, τη Ζωολογία, και την Οικολογία, κλάδους που έχουν στενή σχέση με τους ζωντανούς οργανισμούς και τους τρόπους αλληλεπίδρασης με το φυσικό άβιο περιβάλλον. Πολλενολογία είναι η μελέτη της γύρης (pollen), σύγχρονης ή απολιθωμένης.

Οι κύριες υποδιαιρέσεις της παλαιοντολογίας περιλαμβάνουν την αρχαιοζωολογία (ζώα), την αρχαιοβοτανική (φυτά), και την Μικροπαλαιοντολογία, δηλ. τη μελέτη των μικροαπολιθωμάτων (microfossils). Οι Παλαιοζωολόγοι ειδικεύονται στην παλαιοντολογία Ασπονδύλων, που αφορά στα ζώα χωρίς σπονδυλική στήλη, ή στην παλαιοντολογία Σπονδυλώτών, που αφορά στα απολιθώματα ζώων με σπονδυλική στήλη, συμπεριλαμβανομένων των απολιθωμάτων ανθρωποειδών (παλαιοανθρωπολογία). Οι Μικροπαλαιοντολόγοι μελετούν μικροσκοπικά απολιθώματα, στα οποία συγκαταλέγονται οργανικά μικροαπολιθώματα (organic-walled microfossils.

Υπάρχουν πολλές αναπτυσσόμενες ειδικότητες όπως η παλαιοοικολογία, η αρχαιοβοτανική, η ιχνολογία (η μελέτη των ιχνών και των μητρών) και η ταφονομία, η μελέτη του τι συνέβη στους οργανισμούς μετά την εξαφάνιση τους.

Οι κύριες περιοχές μελέτης περιλαμβάνουν την συσχέτιση των γεωλογικών στρωμάτων με τις γεωλογικές εποχές και τη μελέτη της εξέλιξης των ζωικών μορφών. Η Παλαιοντολογία χρησιμοποιεί την ίδια κλασική ταξινόμηση της διώνυμης ονοματολογίας που επινοήθηκε για τη βιολογία των ζωντανών οργανισμών στα μέσα του 18ου αιώνα από τον Σουηδό βοτανολόγο Κάρολο Λινναίο και θέτει αυτά τα είδη σε ένα γενεαλογικό πλαίσιο, υποδεικνύοντας επιπλέον τους βαθμούς αλληλοσυσχέτισής τους με την τεχνικής της κλαδιστικής.

Η σημασία της Παλαιοντολογίας από οικονομική άποψη έγκειται στη χρήση των απολιθωμάτων για τον προσδιορισμό της ηλικίας και της φύσης των πετρωμάτων που τα περιέχουν, ή των υποκείμενων/υπερκείμενων στρωμάτων. Η πληροφορία αυτή είναι ζωτικής σημασίας για τη βιομηχανία εξόρυξης ορυκτών και μεταλλευμάτων και, κυρίως, στη βιομηχανία πετρελαίου. Είναι, επίσης, χρήσιμη σε κατασκευές θεμελίων μεγάλων έργων (π.χ. φραγμάτων, μεγάλων κτιρίων, γεφυρών κτλ). Η εξέταση των απολιθωμάτων που περιέχονται σε ένα πέτρωμα παραμένει ένας από τους ταχύτερους και πιο ακριβείς τρόπους προσδιορισμού της ηλικίας του πετρώματος, αν και η ηλικία που προσδιορίζεται από αυτά είναι σχετική. Απολιθώματα τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την πολύ ακριβή χρονολόγηση ενός πετρώματος ονομάζονται καθοδηγητικά απολιθώματα. Τα απολιθώματα ήταν γνωστά στον πρωτόγονο άνθρωπο ο οποίος σωστά τα θεωρούσε ως τα απομεινάρια παλαιών μορφών ζωής. Η οργανωμένη μελέτη της παλαιοντολογίας ανάγεται, όμως, μόλις στα τέλη του 18ου αιώνα.

*Περισσότερα στο: http://el.wikipedia.org/wiki/Παλαιοντολογία

Ενέργεια*

Στην φυσική, η βασική ιδέα της ενέργειας είναι η ικανότητα ενός φυσικού συστήματος να παράγει κάποιο "έργο". Το "έργο" ορίζεται σαν το γινόμενο της δύναμης επί την απόσταση που διανύθηκε για όσο ασκούταν η δύναμη. Ο όρος "Ενέργεια" υποδηλώνει την ικανότητα για την μετακίνηση πραγμάτων, είτε αυτά είναι πραγματικά είτε εν δυνάμει. Ο New Age πνευματισμός αφορά σχεδόν αποκλειστικά στην ενδυνάμωση. Το New Age πρόκειται για την ενίσχυση της ενέργειας μας, για την εναρμόνιση με την ενέργεια του σύμπαντος, για την χειραγώγηση της ενέργειας ώστε να νιώσετε ευτυχισμένοι, γεμάτοι , επιτυχημένοι και αξιαγάπητοι. Κοντολογίς, το New Age αφορά στο να μοιάσετε με Θεό, μια παντοδύναμη οντότητα που μπορεί να εξασκεί μαγεία και να μετακινεί πράγματα με την θέληση του.

Φυσικά, η ενέργεια του New Age δεν έχει τίποτα να κάνει με την μηχανική, τον ηλεκτρισμό ή τους ατομικούς πυρήνες. Η ενέργεια του New Age έχει περισσότερο να κάνει με το τσι και το πράνα. Η New Age ενέργεια δεν είναι μετρήσιμη από κανένα τωρινό επιστημονικό όργανο και πιστεύεται ότι δεν είναι μόνο η πηγή της ζωής αλλά και της υγείας. Δεν υπάρχουν έργια, Τζάουλς, ηλεκτρονιοβόλτς ή θερμίδες για τη New Age ενέργεια. Αυτή η ενέργεια είναι έξω από τα δεσμά μιας επιστημονικά ελεγχόμενης μελέτης. Μόνο θεραπευτές με ειδικές ικανότητες στο να "ξεμπλοκάρουν","εναρμονίζουν", "ενοποιούν", "συντονίζουν","ευθυγραμμίζουν", "διοχετεύουν", ή γενικά να μεταχειρίζονται αυτή τη New Age ενέργεια, μπορούν να την μετρήσουν. Πως; Την μετρούν νιώθοντας την. Τα ενεργειακά φάρμακα βασίζονται πάνω σε παραλλαγές της μεταφυσικής θεωρίας που ονομάζεται βιταλισμός, μιας θεωρίας που είναι ξεχασμένη στην Δύση για πάνω από ένα αιώνα.Η αγυρτεία του New Age συχνά υποστηρίζει ότι όσο πιο παλιά είναι μια θεωρία, τόσο περισσότερο πρέπει να την πιστεύουμε.

Λίγα πράγματα είναι πιο εκφοβιστικά στους μη-επιστήμονες, από την μοντέρνα φυσική. Ακόμα και μορφωμένα άτομα έχουν πρόβλημα στο να κατανοήσουν έστω και τους πιο βασικούς ισχυρισμούς για τις οντότητες ή τις εν δυνάμει οντότητες του υποατομικού κόσμου, για να μην αναφέρουμε τους εξωτικούς ισχυρισμούς για οντότητες και αντικείμενα στα πέρατα του σύμπαντος. Ακόμα και οι έννοιες του "υποατομικού" και του "πέρατος του σύμπαντος" σαστίζουν το νου. Ίσως λόγω της δυσκολίας και του απροσπέλαστου της μοντέρνας φυσικής, είναι που μη μορφωμένα άτομα χλευάζουν την επιστήμη και βρίσκουν παρηγοριά σε δογματικές και συντηρητικές θρησκευτικές ερμηνείες για την προέλευση της φύσης και του σύμπαντος.

Μια άλλη αντίδραση στην φαινομενικά υπερβατική φύση των ιδεών της μοντέρνας φυσικής είναι οι απόπειρες να εξηγήσουν αυτές τις ιδέες με όρους αρχαίων μεταφυσικών δογμάτων που είναι δημοφιλή για χιλιάδες χρόνια σε εξωτικά μέρη (για τον δυτικό άνθρωπο), όπως η Ινδία και η Κίνα. Αυτή η ιδέα της "αρμονίας" μεταξύ των αρχαίων μεταφυσικών δογμάτων και της μοντέρνας φυσικής είναι ιδιαίτερα συμπαθής γι'αυτούς που δέχονται την επιστήμη και απορίπτουν τα Χριστιανικά δόγματα με τα οποία μεγάλωσαν, αλλά έχουν ακόμα πνευματικές ανησυχίες.Η πίστη σε αυτήν την "αρμονία" μεταξύ της Αρχαίας Ανατολής και της Μοντέρνας Δύσης έχει το προτέρημα ότι επιτρέπει σε κάποιον να αποφεύγει να φαίνεται σαν ένας ηλίθιος που απορίπτει την επιστήμη για χάριν της θρησκείας. Σαν τέτοια, έχει τουλάχιστον ένα κοινό χαρακτηριστικό με τον "επιστημονικό δημιουργισμό": επαναδημιουργεί την επιστήμη καθ' εικόνα της και για τους δικούς της σκοπούς.Η Επιστήμη είναι η θεραπαινίδα της Θρησκείας και της Μεταφυσικής, όπως ήταν και η Φιλοσοφία για την Θεολογία τον Μεσαίωνα.

Συμπεριφερόμενοι σαν επιταχυντές πάνω σε ατομικά σωματίδια, οι θεωρητικοί του New Age διαλύουν ιδέες σε κομμάτια, μόνο που τα κομμάτια αυτά ανακατεύονται με τρόπους που δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ο Heisenberg. Θα μπορούσαμε πολύ εύκολα να μιλάμε και για "εναλλακτική φυσική", γιατί αυτό που έχουν κάνει στις ιδέες τις μοντέρνας φυσικής είναι το να τις έχουν μετατρέψει σε μεταφυσική με την δικιά της τεχνολογία και την δικιά της γραμμή προϊόντων. Τίποτα δεν το επιδεικνύει αυτό καλύτερα από την New Age σύλληψη της "ενέργειας".

Εν κατακλείδι, η 9χρονη Emily Rosa τέσταρε 21 επαγγελματίες του θεραπευτικού αγγίγματος για να δει αν μπορούσαν να νιώσουν την ζωτική της ενέργεια όταν δεν έβλεπαν την πηγη της. Το τέστ ήταν αρκετά απλό και φαίνεται να υποδηλώνει καθαρά ότι δεν μπορούσαν να ανιχνεύσουν την ενέργεια της όταν το χέρι της πλησίαζε το δικό τους. Είχαν 50% πιθανότητα να μαντέψουν σωστά και όμως ήταν σωστοί κατά 44% σε 280 δοκιμές. Αν δεν μπορούν να ανιχνεύσουν την ενέργεια πως μπορούν να την χειριστούν ή να την μεταφέρουν; Τι ακριβώς ανιχνεύουν; Στην Δρ. Dolores Krieger, μια από τους ιδρυτές του θεραπευτικού αγγίγματος, προσφέρθηκαν $1,000,000 από τον James Randi για να επιδείξει ότι αυτή, ή οποιοσδήποτε άλλος, μπορεί να ανιχνεύσει το ανθρώπινο ενεργειακό πεδίο. Μέχρι τώρα η Δρ. Dolores Krieger έχει αρνηθεί το τέστ.

Διακεκριμένοι Παλαιοντολόγοι

Οι Παλαιοντολόγοι κατατάσσονται ανάμεσα στις πιο ενδιαφέρουσες και εκκεντρικές μορφές στην ιστορία της επιστήμης. Ανάμεσα στους σημαντικότερους περιλαμβάνονται ο Άγγλος Γουΐλιαμ Σμιθ που παρατήρησε πρώτος ότι παρόμοιες αλληλουχίες (σειρές) απολιθωμάτων ανευρίσκονται στον ίδιο τόπο και ο Γάλλος Ζορζ Κυβιέ (Georges Cuvier), που ξεκίνησε τη μελέτη των αρχαίων ζώων βασιζόμενος στα σημερινά ζώα. Στους αξιοσημείωτους Αμερικανούς περιλαμβάνονται οι Έντουαρντ Ντρίνκερ Κόουπ, Οθνίελ Τσαρλς Μαρς, Πωλ Σερένο, Χένρι Φέρφιλντ Όζμπορν, Λουΐ Αγκασίζ, Τσαρλς Γουόλκοτ και Ρόι Τσάπμαν Άντριους. Διακεκριμένοι Ευρωπαίοι παλαιοντολόγοι είναι ο φινλανδός Μπγιόρν Κουρτέν, o τσέχος παλαιοεντομολόγος Γιαρμίλα Κουκαλόβα-Πεκ. O Φραντς Νόπκα φον Φέλσο-Ζίλβας αναφέρεται συχνά ως πατέρας της παλαιοβιολογίας, ενός τομέα έρευνας που σχετίζεται με βιολογικά και οικολογικά συμπεράσματα, τα οποία είναι δυνατόν να εξαχθούν από απολιθώματα.

Η Ιστορία περιλαμβάνει ένα μεγάλο αριθμό σημαντικών παλαιοντολόγων. Ο Κάρολος Δαρβίνος (Charles Darwin) συγκέντρωσε απολιθώματα απο τα θηλαστικά της Νοτίου Αμερικής κατα τη διάρκεια του ταξιδιού του με το πλοίο του "Beagle" και μελέτησε απολιθωμένα δάση στην Παταγoνία. Ο Τόμας Τζέφερσον ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τα οστά των μαμούθ. Εκτός των ανασκαφών και της παρατήρησης δοντιών από θηλαστικά ο Τζορτζ Γκέιλορντ Σίμσον George Gaylord Simpson έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο βοηθώντας να δημιουργηθεί η "Μοντέρνα Σύνθεση" της εξελικτικής βιολογίας, συνδυάζοντας ιδέες από την Βιολογία, την Παλαιοντολογία και την Γενετική. Το βιβλίο του "Ρυθμός και Μορφή" αποτελεί πρότυπο στην Επιστήμη της Παλαιοντολογίας. Σημαντικά ονόματα στη μελέτη των ασπονδύλων είναι οι Στίβεν Στάνλεϊ Steven Stanley, Στέφεν Τζέι Γκουλντ Stephen Jay Gould, Ντέιβιντ Ράουπ David Raup, Γκέερατ Φερμάι Geerat Vermeij, και Τζακ Σεπκόσκι Jack Sepkoski, των οποίων τα επιτεύγματα έχουν σημαντικά βοηθήσει την επιστήμη στην επέκταση της κατανόησης των μακροχρόνιων προτύπων εξέλιξης της ζωής στη Γη. Ανάλογη είναι η περίπτωση του Κροάτη επιστήμονα Ντραγκουτίν Γκοριάνοβιτς-Κραμπέργκερ και της ανακάλυψης του "Ανθρώπου της Κράπινα" (Krapina Man).

Άλλοι Παλαιοντολόγοι είναι οι Υβ Κοπέν (Yves Coppens) και πιο σύγχρονοι οι Τζον Όστρομ, (John Ostrom), Μπομπ Μπάκερ (Bob Bakker), Ντέιβιντ Β. Ουαϊσάμπελ (David B. Weishampel) και Τζακ Χόρνερ (Jack Horner).

*Πηγή: www.skepdic.gr

Αφυπνιστική Επικαιρότητα

Μείνετε ενημερωμένοι παρακολουθώντας τις τελευταίες δημοσιεύσεις από το blog μας και μάθετε για τα πιο παράξενα και ανεξήγητα φαινόμενα καθώς και για παραφυσικές δραστηριότητες αλλά και όλες τις εξελίξεις στο χώρο της Μεταφυσικής!